Budowanie trwałej społeczności wokół instytucji
Przykładem tej praktyki jest projekt „Wspólny Dom – wielokulturowe sąsiedztwo” realizowany przez Muzeum Emigracji w Gdyni. Program rozwija działania rozpoczęte w 2025 roku, skierowane do osób z doświadczeniem migracji oraz mieszkańców zainteresowanych budowaniem relacji międzykulturowych. Obejmuje m.in. regularne spotkania Klubu Seniorek prowadzone w języku ukraińskim, Klub Książki oraz warsztaty i spotkania integracyjne. Muzeum tworzy w ten sposób przestrzeń, w której uczestnicy mogą nie tylko korzystać z oferty kulturalnej, lecz także budować relacje i współkształtować wybrane elementy programu.
Dlaczego ta praktyka jest ważna?
Uczestnictwo w kulturze nie zawsze zaczyna się od zainteresowania wystawą czy wydarzeniem artystycznym. Dla wielu osób równie istotne są możliwość spotkania innych, poczucie bezpieczeństwa i doświadczenie przynależności do lokalnej społeczności. „Wspólny Dom” pokazuje, że muzeum może odpowiadać na takie potrzeby, rozwijając działania oparte na regularnym kontakcie i wzajemnym poznawaniu się. Jest to szczególnie ważne w pracy z osobami z doświadczeniem migracji, dla których instytucja kultury może stać się jednym z miejsc budowania nowych relacji społecznych.
Na czym polega?
Praktyka polega na tworzeniu warunków do długofalowej aktywności społeczności skupionej wokół instytucji. Zamiast ograniczać się do pojedynczych wydarzeń, muzeum organizuje powracające spotkania, podczas których uczestnicy poznają się, wymieniają doświadczeniami i angażują w działania odpowiadające ich zainteresowaniom. W ramach „Wspólnego Domu” funkcjonują m.in. Klub Seniorek oraz Klub Książki. Regularność spotkań umożliwia stopniowe budowanie zaufania i rozpoznawanie potrzeb uczestników, a wspólne wybieranie lektur w klubie daje im wpływ na część programu. Dokumentacja nie przesądza jednak, że społeczność współdecyduje o całym przedsięwzięciu.
Czego można się nauczyć z tego przykładu?
-
Trwałe relacje wymagają ciągłości. Regularne spotkania pozwalają rozwijać współpracę, której nie zastąpią pojedyncze wydarzenia integracyjne.
-
Instytucja może odpowiadać także na potrzeby społeczne. Możliwość spotkania, rozmowy i budowania relacji bywa równie ważna jak sama oferta kulturalna.
-
Współtworzenie może rozwijać się stopniowo. Wspólny wybór tematów czy lektur jest prostym sposobem włączania uczestników w decyzje, który może stanowić podstawę szerszej współpracy.
Otwartość wymaga uwzględniania różnych doświadczeń. Język spotkań, ich formuła i regularność powinny odpowiadać potrzebom osób, do których instytucja chce dotrzeć.
Instytucja, która wdrożyła tę praktykę:
Muzeum Emigracji w Gdyni
Więcej szczegółów: strona programu wydarzeń
Nić:
Komunikacyjna
Kompetencja:
Orientacja na społeczność
Poziom wdrożenia:
Skręcony sznurek