Dobra praktyka

Włączanie osób z niepełnosprawnościami w działalność instytucji

Przykładem tej praktyki jest udział Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. dr. Witolda Bełzy w Bydgoszczy w projekcie „Projektowanie uniwersalne kultury – dostępność w instytucjach kultury”. Biblioteka przystąpiła do programu przygotowującego instytucje kultury do przyjmowania osób z niepełnosprawnościami na praktyki, staże i wolontariat oraz do ich zatrudniania. Działania koncentrują się na rozwijaniu kompetencji zespołu, dostosowywaniu procedur i komunikacji oraz tworzeniu warunków do aktywnego udziału osób z niepełnosprawnościami w codziennym funkcjonowaniu instytucji. To podejście, w którym dostępność dotyczy nie tylko możliwości korzystania z oferty, ale również współtworzenia działalności biblioteki.

Dlaczego ta praktyka jest ważna?

Dostępność instytucji kultury najczęściej rozpatrywana jest z perspektywy odbiorców: możliwości wejścia do budynku, skorzystania z wydarzenia czy uzyskania informacji w odpowiedniej formie. Tymczasem osoby z niepełnosprawnościami powinny mieć również możliwość aktywnego uczestniczenia w pracy instytucji jako pracownicy, współpracownicy i wolontariusze. Wymaga to nie tylko usuwania barier, ale także odpowiedniego przygotowania organizacji, jej zespołu i sposobów komunikacji. Przykład bydgoskiej biblioteki pokazuje, że rozwijanie dostępności może obejmować zmianę wewnętrznych zasad funkcjonowania instytucji i tworzenie warunków do bardziej różnorodnej współpracy.

Na czym polega?

Praktyka polega na przygotowywaniu instytucji do współpracy z osobami z niepełnosprawnościami w różnych rolach zawodowych i społecznych. Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Bydgoszczy została zakwalifikowana do drugiego zadania projektu „Projektowanie uniwersalne kultury”, obejmującego program przygotowania do staży, praktyk, wolontariatu i zatrudniania osób z niepełnosprawnościami. Program przewiduje rozpoznanie zasobów instytucji, rozwijanie kompetencji pracowników, ocenę dostępności środowiska pracy oraz opracowanie zasad i metod współpracy. Uwzględnia przy tym zarówno dostępność przestrzeni, jak i dokumentów, narzędzi oraz komunikacji wewnętrznej. Udział biblioteki w programie stanowi etap przygotowania do wdrażania takich rozwiązań; dostępna dokumentacja nie potwierdza jeszcze ich pełnej realizacji.

Czego można się nauczyć z tego przykładu?

  • Dostępność dotyczy również możliwości współtworzenia instytucji. Osoby z niepełnosprawnościami mogą uczestniczyć w jej działalności nie tylko jako odbiorcy, ale także jako pracownicy, współpracownicy i wolontariusze.
  • Włączanie nowych osób wymaga przygotowania całej organizacji. Znaczenie mają nie tylko rozwiązania architektoniczne, lecz również procedury, komunikacja wewnętrzna i kompetencje zespołu.
  • Zmiana organizacyjna zaczyna się od rozpoznania barier. Ocena dostępności środowiska pracy pozwala zidentyfikować przeszkody, które mogłyby utrudniać współpracę.
  • Dostępność powinna obejmować codzienne praktyki instytucji. Tworzenie odpowiednich warunków do pracy, praktyk i wolontariatu pozwala wyjść poza traktowanie dostępności jako dodatkowego elementu oferty.

 

Instytucja, która wdrożyła tę praktykę:

Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna im. dr. Witolda Bełzy w Bydgoszczy
Więcej szczegółów: Moje muzeum, moja opowieść – opis wystawy

Nić:
Zarządcza

Kompetencja:
Dostępność

Poziom wdrożenia:

Delikatna nitka